To have or have not... | Vinoblesse; grote (bio)wijnen van kleine domeinen zo natuurlijk mogelijk gemaakt

Allocatie: een ongemakkelijk woord

Bij de bestelling uit onze nieuwe gids schreef een klant (klant sinds 1989) dat hij moe wordt van alles wat met allocaties te maken heeft. Het woord alleen al roept bij hem een gevoel op van ‘haves’ en ‘have nots’: mensen die het idee hebben dat de mooiste flessen voor anderen zijn bestemd, terwijl zij achter het net vissen.

En dat is juist niet onze bedoeling. Met zijn toestemming publiceren we hieronder onze correspondentie.

Beste Tjitske,

Als bijlage mijn wijnbestelling. Kan hopelijk nog net. Mooie wijnen, sommige drink ik al heel lang en met veel plezier. Dat weet je! Dank!

Ook nog een liefdevolle opmerking: ik word heel moe van alles wat te maken heeft met ‘allocatie’. En dat wordt binnen jullie gids steeds meer. En dat voelt helemaal niet goed. Het geeft mij een gevoel van de ‘haves’ (ik niet) en de ‘not-haves’ (dat ben ik dus: iemand die zich wat er eigenlijk toe doet niet kan veroorloven. En dat staat op blz. 2 ook direct op klaar….). Dat voelt alsof de haves het voor elkaar hebben: zij hebben bij Vinoblesse een privilege, een bevoorrechte positie – want ze kochten ook vorige jaargangen – en mogen vanuit die bevoorrechte positie ook nu weer de mooie spullen kopen. Maar ook dat je dan de rest van de klanten hebt: en die kopen wat er dan nog overblijft….. Geen lekker idee/gevoel…

Ik schrijf je dit omdat wij elkaar goed kennen en jullie een prachtig bedrijf hebben, maar mij – en ook vrienden van mij – dit opvalt. Maar wellicht zijn wij de enige…. Dus volgens mij iets om over na te denken (al handel ik niet in wijn!).

Tot zo ver mijn bezorgdheid.

RB, klant sinds 1989

Beste RB,

Dank voor je liefdevolle opmerking…

Ik word zelf ook een beetje triest van het woord allocatie. Het levert me eerlijk gezegd vooral extra werk op. Tegelijkertijd is het wel de manier om de mooiste cuvées in eerste instantie bij de juiste klanten terecht te laten komen.

Een goede klant word je door trouw en door met enige regelmaat te bestellen.

De wijnen van Dauvissat en Ganevat zijn zó gewild — we krijgen er ontzettend veel aanvragen voor — dat ik het simpelweg zonde vind om ze te verkopen aan de eerste de beste etikettendrinker, verzamelaar of, erger nog, handelaar/speculant. Ze komen vaak ook naar ons toe omdat we de prijzen redelijk houden.

Vandaar de allocatie-rem.

Ik denk dat we een redelijk systeem hebben gevonden: via de site, per mail of telefonisch kun je je belangstelling kenbaar maken, waarna ik de wijnen naar eer en geweten verdeel.

Er zijn collega’s die met abonnementen werken om überhaupt in aanmerking te komen voor dit soort wijnen, of die aan koppelverkoop doen. Wij kiezen er bewust voor om de wijnen vooral te gunnen aan klanten die ons ook steunen, bijvoorbeeld door onze andere vondsten te kopen.

Dus daar hoor jij zeker bij.

Als het wat rustiger is, zal ik de tekst op de site nog eens aanpassen zodat deze gedachte ook beter overkomt.

Maar, zijn er allocatiewijnen waar jij belangstelling voor hebt?

Hartelijke groet,

Tjitske

Tjitske,

Fijn antwoord. Zeker ook in de lijn van de verwachting en zoals ik jullie ken. Integer, met liefde voor de wijn en voor de klant. Ook mooi dat je zorgt dat een ieder die zulke mooie wijnen wil drinken toch een kans krijgt ze te kopen.

Blijft dat de allocatie in de folder wel een groot ding is geworden… Zegt iets over de wereld. Maar het is wellicht wat het is…. En iets waar ik iets mee moet…

Ik heb eigenlijk geen allocatie wensen: vind de eenvoudigste wijnen van jullie beste producenten ook heerlijk! En drink ze met veel plezier. Zie uit naar de nieuwe jaargangen. Maar als ik nog iets uit de folder niet heb besteld, waarvan jij vind dat ik dat echt moet proeven dan mag je gewoon een extra doosje toevoegen.

RB, klant sinds 1989