Cantina Possa

Zo bedacht, zo gedaan: woensdagochtend, strakblauwe lucht, kalme zee, met de (toeristen)boot die alle dorpjes van Cinque Terre aandoet, naar Riomaggiore waar we een afspraak hebben met Heydi Bonanini van Cantina Possa. Tjitske heeft vorig jaar al bij deze heroïsche wijnmaker in de kelder net buiten het dorp in de vallei richting Canneto, gestaan, met hem door de onvoorstelbaar steile wijngaarden, sommige pal aan, of liever loodrecht boven zee, gewandeld. Kleine productie, grote(re) vraag… Maken we nu wel kans? Oogst 2025 is in ieder geval groter dan lastig 2024… Dit keer de afspraak in het proeflokaaltje in Riomaggiore zelf, ongelooflijk wat een drukte daar, als mieren lopen de (wandel)toeristen in lange slierten – de straatjes zijn smal en stijl – omhoog, omlaag en weer omhoog door het schilderachtige (dat is het zeker) dorp, letterlijk tegen de kliffen gebouwd boven de vandaag donkerblauwe, mysterieus glanzende zee.

Heydi – hij is iets verlaat – gaat tegenover ons zitten, het assortiment, zes wijnen, op tafel steekt van wal, vertelt en verduidelijkt waar nodig alles over de streek, historie, de wijnen, de eigenhandige aangelegde muurtjes (muri a secco, zonder cement) voor de (hier noodzakelijke) trapsgewijze terrassen, dat alles hier met de hand moet, enige wat hij gebruikt is een kabeltreintje, een soort bobsleetje om van het ene steile hoge perceel naar een ander, laag aan zee te kunne gaan. Verhaal over de invloed van de zee, het zout, de wind, de afkoeling ’s nachts, de nog relatief onaangetaste natuur hier, want onmogelijk om intensief te bewerken… Waarom vermentino de meeste autochtone druiven hier heeft verdrongen. Antwoord: hogere rendementen. Kijk op (doen!) possa.it om een idee te krijgen wat voor unieke wijnen dit zijn…

Van de drie bianci, een rosato, een rosso en de Sciacchetrà (zoet van ingedroogde druiven) verkiezen wij de witte Cinque Terre 2025 van 80% bosco en 20 % oude (tot 120 jaar…!) stokken van mengelmoes aan druivenrassen, geen hout. Zoals Heydi het zelf zegt de meest getypeerde van hier, de meest verbonden met zijn geboortegrond en omstandigheden: licht, zee en zout… Kruidig (rozemarijn, salie) en wat Italianen noemen: balsamico: hars, het bijna zoete van pijnbomen, iets pittig, hartig, zoutig dat lang na blijft hangen. Prachtwijn. Energiek bovendien, ongemeen zuiver, minimaal sulfiet, bescheiden (12.5%) van alcohol. En: medio september verkrijgbaar, blij mee, trots op.

Op advies van Heydi lunchen we heerlijk en ongedacht rustig (geen wandelaar te bekennen, noch selfies makende influencers) bij Bar e Vini a Pié de Ma, aan, nou ja, recht bóven zee. En nemen voldaan tegen vieren de trein die net als de boot alle pittoreske (wandel)dorpjes aandoet, en zijn zo in drie kwartier weer terug in ons appartement in Levanto.