Azienda Boffalora

Prachtwijnen, elegant, puur en verfijnd. De druif: de Piemontese nebbiolo, maar dan op 700-900m hoogte en hier chiavennasca genoemd. De wijnboer: Giuseppe (Beppe) Guglielmo, kind van de streek die hier sinds 2002 verlaten terraswijngaarden weer heeft beplant, dan wel vergeten oude stokken biologisch leven inblies en waar nodig, eigenhandig terrasmuurtjes stapelde. Vermoeiende rit ernaartoe door oneindig aantal tunnels en tunneltjes van Brescia omhoog paralel aan het Comomeer.

Wegwerkzaamheden volop, vrachtauto’s die angst inboezemen als ze je op versmalde rijstrooken doordenderend inhalen dan wel intimiderend in de nek hijgen. Eindelijk zonlicht aan het eind van laatste tunnel: groene bergen tegen een diepblauwe hemel met wattige wolkjes versierd. Eenmaal aangekomen neemt Giuseppe ons eerst mee de wijngaarden in, hobbelend en knotsend in krakkemikkige four-wheel drive over smalle, ongeasfalteerde paadjes omhoog van 400 naar bijna 850m. Wat is het hier mooi, ruikt het schoon, zomers en fris tegelijk, bloemen, kruiden, boel vogeltjes ook, maar wat een zottenwerk op deze steile hellingen wijn te willen maken…

Hij had het al met pretoogjes aangekondigd: we gaan daarna picknickend proeven in zijn houten berghutje. Dat we nog niet zo lamg daarvoor geluncht hebben, doet voor hem niet ter zake. De tafel heeft lijkt wel een marktkraam, breed uitgestald: worsten, kazen, olijven, brood, kleurige smeersels, flessen wijn. Een sputavino (spuugbakje)? Waarom? Het lijkt erop dat Beppe gewoon met ons wil borrelen… Suf, voelt ongemakkelijk. We laveren tussen professioneel blijven (secuur proeven, uitspugen, niet eten tegen je zin) en de tafel van onze gastheer eer aan te doen. Het belangrijkste de wijnen zijn mooi, met voor ons als favoriet: de 2023 Pietrisco Valtellina Superiore DOCG, wat een élégance, energie en drinkplezier. En ‘maar’ 13.5% alc, waar barolo’s onder de 14.5% nauwelijks meer te vinden zijn. We snappen waarom hier nu met klimaatverandering zo wordt geïnvesteerd. www.viniboffalora.it