Duurzaamheid volgens Eric Plumet:

“De wijngaard als levend agrarisch organisme.”

Duurzaamheid. Tussen containerbegrip, greenwashing en werkelijk iets goeds willen doen. Het woord heeft vele betekenissen. In het kader van onze nominatie voor de Duurzaamheidsaward van de KVNW hebben we geprobeerd in kaart te brengen wat het begrip duurzaamheid voor onze wijnboeren inhoudt. We hebben een aantal naar hun mening, hun gedachtes hierover gevraagd. Aan het woord: Eric Plumet van Domaine La Cabotte, Massif d’Uchaux.

Alle foto’s zijn tijdens deze oogst genomen

Mondragon, 23 augustus 2026

Beste Tjitske,

Ja, we zijn sinds 12 augustus aan het oogsten. Normaal gesproken is dit juist de periode waarin we een paar dagen rust nemen.

Gefeliciteerd met deze nominatie. Ik ben het met je eens dat er van alles schuil kan gaan achter de term ‘duurzaamheid’.

Sinds Marie-Pierre het Domaine 45 jaar geleden heeft opgericht, is het onze wens om de plek en alles wat leeft te respecteren, om iedere ochtend opnieuw de emotie te ervaren die we voelden toen we deze plek voor het eerst ontdekten en die te delen met de mensen die ons op het Domaine komen bezoeken.

De biodiversiteit op het Domaine is groot: er leven 85 vogelsoorten en daarnaast een veelheid aan insecten, spinnen, vlinders enzovoort. In de winter grazen er schapen in onze percelen. Al dit leven draagt eraan bij dat het Domaine werkelijk als één agrarisch organisme functioneert.

Maar dat ‘agrarische organisme’ valt blijkbaar niet onder duurzaamheid.

Deze manier van werken, in harmonie met de natuur en alles wat leeft, maakt het mogelijk dat we al meer dan 35 jaar geen insecticiden en onkruidbestrijdingsmiddelen gebruiken. We steken veel energie in het gezond houden van onze bodems. We gebruiken geen minerale fosfaatmeststoffen, die rijk zijn aan cadmium en de bodem onomkeerbaar vervuilen – terwijl deze binnen sommige duurzaamheidslabels niet eens verboden zijn. We gebruiken compost, die we vaak zelf maken.

Onze wijngaarden worden niet geïrrigeerd. We gebruiken landbouwmethoden waardoor de bodem water beter kan vasthouden. Water wordt steeds schaarser; het is tegenwoordig absurd dat de meeste duurzaamheidslabels irrigatie gewoon toestaan.

We gebruiken uiterst kleine hoeveelheden koper, doorgaans minder dan 1.000 gram per hectare per jaar, vier keer minder dan de toegestane hoeveelheid. We hebben percelen die slechts 35 gram koper per hectare per jaar krijgen, dus meer dan honderd keer minder dan de toegestane dosis. Dit jaar hebben we zelfs een klein perceel dat helemaal geen koperbehandeling heeft gekregen. Dat is nog experimenteel en nog niet eenvoudig op het hele Domaine toe te passen, maar het is wel ons doel.

Bij het aanplanten van onze wijngaarden zorgen we ervoor dat we het landschap niet aantasten. We voegen de wijnstokken in tussen de natuurlijke hagen, bossen, greppels en taluds. Onze percelen maken daardoor volledig deel uit van de plek. Geen enkele wijnstok staat verder dan 200 meter van een zone met biodiversiteit. We doen dus al 45 jaar aan wat tegenwoordig ‘agroforestry’ wordt genoemd.

Als de capaciteit van onze bossen en wijngaarden om koolstof vast te leggen zou worden meegerekend, zouden we ruimschoots een positieve koolstofbalans hebben.

In de kelder werken we vrijwel zonder toevoegingen: een beetje bentoniet voor de witte wijnen en een beetje sulfiet bij het bottelen.

Onze flessen zijn lichter. Ze zouden ook hergebruikt kunnen worden, maar het systeem voor het inzamelen van lege flessen functioneert nationaal nog niet erg goed, en wereldwijd nog veel minder. Waar mogelijk kiezen we voor leveranciers die duurzaam werken en CO₂-neutraal zijn; dat geldt bijvoorbeeld voor onze kurkleverancier.

Dit is in het kort wat we doen om aan (zoon) Etienne en toekomstige generaties bodems door te geven die al hun agronomische en landbouwkundige kwaliteiten behouden, zonder de plek zelf aan te tasten.

Als je nog aanvullende informatie nodig hebt, hoor ik het graag.

Fijne zondag.

Hartelijke groet,

Eric

N.B. Deze brief hoort bij een serie van zeven, die allemaal in augustus 2026 zijn geschreven. De foto’s zijn tijdens de oogst genomen.