Reisverslag juni 2018, deel III: Ferme Saint Martin & La Roubine

Juni 2018

Vrijdagochtend heb ik eerst met Thomas Jullien (Ferme Saint Martin, Suzette) afgesproken. Ook zij hebben last van het natte weer en de bijkomende valse meeldauw in 2018, het grootste gevaar lijkt nu geweken. De druiventrossen sluiten zich (fermeture de la grappe) waardoor ze minder kwetsbaar zijn. Minder verlies dan bij Cabotte, de wijngaarden liggen hoger, naast de Mont Ventoux, die zijn naam eer aandoet: rondom is er altijd wind. Maar niet minder werk. Ook hier zijn ze de afgelopen weken onafgebroken bezig geweest met het bestrijden van de schimmel. Voor het achterstallige werk (ploegen!) heeft Thomas nu voor twee weken acht man ingehuurd. Woensdag waren ze er voor het laatst. Kan hij niet sowieso, naast de twee ouvriers, extra werkkracht gebruiken?

Uitzicht vanaf Ferme Saint Martin, bij het huis in de verte de wijngaarden van 'Les Vins de Thomas'

Thomas legt uit dat dat te veel zou kosten, waardoor de wijn te duur zou worden, maar hij heeft een andere oplossing. Hij verkocht zes van de achtentwintig hectares en vult het tekort aan wijn aan door druiven bij een bevriende producent te kopen. Deze werkt al jaren biologisch, brengt zijn druiven naar de coöperatie waar het biologische meerwerk niet wordt uitbetaald. Buur heeft zeven hectares Ventoux, Thomas koopt de opbrengst van vier en mag de mooiste druiven uitkiezen. Zo heeft hij minder grond te bewerken bij ongeveer hetzelfde volume aan druiven en krijgt de buurman uiteindelijk een betere prijs voor zijn werk. Voor de commercialisatie heeft hij wel een nieuw bedrijf op moeten richten: Les Vins de Thomas. En omdat het zijn wijnen zijn, kan hij ze helemaal maken zoals hij ze wil: iets minder vol en hecht, eerder energiek op het fruit en met een pietsie sulfiet voor botteling. En het liefst met een bescheiden alcoholpercentage van 13%, dat is door weersomstandigheden in 2017 niet helemaal gelukt. De volgende jaargang zal hij druiven van hoger gelegen percelen kiezen om de zo gewilde fraîcheur te bewaren. Biodynamisch werken? Hij zou wel willen maar daar heeft hij voorlopig (echt) te weinig mankracht voor. (ter illustratie: bij Clos Marie in de Languedoc, bewerken acht man twintig hectare, bij Ganevat tien hectare, tien)

Na de witte wijnen volgt de hele serie rood

We proeven eerst de witte wijnen. Lastiger om zonder sulfiet te maken. Schilwinweking ligt voor de hand, tannines beschermen de wijn. We volgen zijn experimenten voor wit al een paar jaar. Tot en met 2015 experimenteert hij met duur schilinweking en opvoeding. En maakte hij één cuvée van roussanne, grenache blanc en clairette. Vanaf oogst 2016 zijn het er twee: Carlina en Astral. Bij Carlina vergist roussanne (een week) met schil en grenache blanc en clairette zonder. Ook de natuurlijke koolzuur beschermt de most, na vergisting krijgen deze laatste 2 mgr/l sulfiet. De schillen van de roussanne zorgen net voor wat meer complexiteit wat je vooral terugvindt in de kruidigheid. De Astral cuvée bestaat voor 80% uit roussanne en 20% grenache blanc, ze vergisten beide een week met de schillen, rijpen negen maanden op gebruikt hout en nog eens negen maanden op fles. Ik vind het resultaat spectaculair. Na opening van de fles ontwikkelt de wijn als siervuurwerk zijn aroma. Eerst is hij heel druivig, en ruikt bijna naar gistende most, dan proef je het minerale, de frisse lijn, terwijl de structuur eerder zacht en mollig is. Een soort sinaasappelmarmelade. Dan komen de garrigues de hoek omzwieren en gaat het kruidige over in het licht bittere van een abrikozenschil. En dan opeens weer de fraîcheur van een Cantaloupe meloen. Avontuur verzekerd! Wij hebben nog een beetje 2015 en 2016 op voorraad. En hebben tot nu toe de klanten nog niet echt kunnen overtuigen. Thomas komt inmiddels wit te kort. Ik spreek af dat we volgend jaar weer proberen in te haken. Wellicht dat we de wijnen op de voorjaarsproeverij kunnen presenteren. We proeven verder een overtuigende serie rood. 2017 is erg droog geweest wat voor een kleine oogst heeft gezorgd. Gelukkig is er eind augustus 60 millimeter regen gevallen, dat heeft de oogst gered! We lunchen samen in de nieuwe Auberge in Suzette en dan moet ik me haasten om om op tijd bij die nieuwe Gigondas producent te zijn die ik de dag daarvoor in het Maison du Vin heb ontdekt.

Straatje in het oude Suzette

Ik sta stipt om half drie voor de deur bij La Roubine. Maar er is weer…. niemand. Men zegt altijd dat Italianen dingen met de Franse slag doen, maar dat is niet waar. Het zijn de Fransen zelf. Ik probeer maar weer te bellen. Krijg zijn vrouw aan de telefoon, belt weer terug, Eric Ughetto zal er met twintig minuten zijn. Ondanks mijn ontspannen vakantiegevoel begin ik een beetje geïrriteerd te raken. Verman mezelf en ga lekker in de schaduw op een stapel pallets zitten. Als Eric er eindelijk is verontschuldigt hij zich en zegt dat hij in slaap was gevallen… Mmh… mijn laatste vakantiedag, denk ik. Moet ik dan op zijn middagslaapje wachten? Maar dan legt hij uit dat hij een paar dagen geleden van de tractor is gevallen. Hij heeft een rib gebroken, dat doet flink pijn, ook met ademhalen. Ze hebben een klein familiebedrijf en hij is de enige die op de tractor kan rijden, dan moet hij nu even zijn kiezen op elkaar zetten en dat kost energie…. Irritatie verdwenen, ijs gebroken. Eric is brandweerman in Parijs geweest. Toen zijn ouders begin jaren negentig met pensioen gingen besloot hij terug te gaan naar de Vaucluse. Hij leert het vak bij Cayron. Besluit al snel natuurlijk te gaan werken. Er wordt niets aan de wijnen toegevoegd behalve wat sulfiet. De wijnen bevatten ongeveer 50 mg/l totaal, wat natuurlijk niet veel is maar wel net boven de grens van vin nature ligt. We lopen langs een mand met kruiden voor biodynamische preparaten, ik kijk hem vragend aan maar ik snap het. Hier ook te weinig mankracht, en nu nog minder…. Maar de wil is er.

Éric en Sophie Ughetto, Domaine la Roubine in Gigondas

We proeven 2017 van het vat, en 2016 van fles. Type ruwe bolster blanke pit: royale wijnen eerder type Obelix dan Asterix, het kan bijna ook niet anders hier. De Provençaalse zon zindert, en verwarmt niet alleen de druiven maar ook de aarde en de vegetatie eromheen. Het is niet voor elke plant weggelegd om hiervan te kunnen genieten. Zo te zien hebben olijf-, kersen- en abrikozenbomen nergens last van. Ook de tijm, rozemarijn en brem koesteren zich. En bewaren zo, net zoals de druiven, al die zonne-energie. Een vacqueyras of gigondas van 12% zou een koele, kale, geamputeerde variant zijn… Wij gaan liever voor het echte werk.

Vatenkelder bij La Roubine

Ik fantaseer ondertussen dat ik thuis een lekker recept ga zoeken voor een ovenschotel, een daube, tian of een gigot, en daar drinken we straks deze wijnen bij, zodat we in de herfst en winter kunnen nagenieten van deze zelfs hier exceptioneel warme zomer.

Jeetje, ga ik weer mijmeren. Terwijl Eric mij aankijkt zegt hij dat ik de flessen mee naar huis moet nemen, zodat ik ze daar nog even rustig kan terug proeven. Hij zou heel graag met ons willen werken. Maar neem je tijd. Wij blijven hier nog wel even wijn maken

Thuisgekomen blijkt Marc minstens zo enthousiast, maken we een eerste reservering en hopen de wijnen op de najaarsproeverij te kunnen laten proeven.

In het mooie Le Barroux