Galets roulés, rolling stones, rolkeien in Lirac

Transavia geeft een rondje van de zaak:  
 
Eind mei met klanten tour Languedoc en zuidelijke Rhône gemaakt. Reisleider (MC) had een vijftiental afspraken gemaakt om drie reisgenoten, net als hij zelf, krasse oudere jongeren van rond de 50, een goed en dus gevarieerd beeld van de streken te geven. Vliegmaatschappij Transavia liet zich niet van zijn beste kant zien, waardoor eerste bezoeken moesten worden geannuleerd. Reistijd naar Montpellier bedroeg ruim 7 in plaats van 1.40 uur. Wel gratis en voor niets twee keer Toulon aangedaan en met enige angst en beven duikvluchten cq niet geslaagde landingspogingen meegemaakt. Mensen met vliegangst, hebben die ongetwijfeld nu voor rest van hun leven… En de manier zoals met passagiers werd omgegaan (geen informatie over de problemen, al die tijd niets te eten of te drinken) zal niemand licht vergeten.  
 
 
Magali en Dominique Terrier  
 
Corbières  
 
We beginnen (dan eindelijk rond 16.30) bij Deux Anes in het mediterrane deel van de Corbières. Magali leidt ons eerst door de (buurloze)wijngaarden. Perceeltjes, door bosschages omzoomd, met soms rossige, soms witte kalk/klei bodem, bijna alle in ‘lieu-dit’ Les Fontanilles gesitueerd. Hier komen overigens ook andere wijnen als Premiers Pas en L’Enclos vandaan. Ze laat nieuwe aanplant zien. Allemaal ‘sélection massale,’ geen klonen. Eerst planten ze onderstok, die ze twee jaar laten wortelen, dan pas volgt het enten. Precies handwerk, reken op 200 manuren voor 1 ha … Ze zijn te spreken over de resultaten van de geleidelijke omschakeling van biologisch naar biodynamisch. Onderweg komen we Dominique tegen, de man van het veldwerk, maar deze wordt al snel weggeroepen omdat er een vrachtauto voor de deur staat. Later proeven we de wijnen, ook 2009, uiteraard nog niet op fles, een spoedcursus carignan, vier verschillende cuves. Mooi jaar zo lijkt het, concentratie met veel fraîcheur. De serie 2008 overtuigt al evenzeer, de (reductieve) stallucht van weleer is afwezig. Verschil: ze beluchten een klein gedeelte van de wijn in ‘dynamiseur’, gieten dat weer terug , en dat werkt kennelijk zo dat deze ‘informatie’ op rest van de cuve wordt overgedragen. Opmerkelijk.  
 
 
Christophe Bousquet  
 
Côteaux du Languedoc La Clape  
 
De volgende ochtend naar Christophe Bousquet (Pech Redon) in La Clape. Misschien wel het mooiste plekje van de hele Languedoc. Hij oogt nog steeds aangeslagen van de laffe overval begin maart, waarbij vandalen cq regelrechte misdadigers zijn hele oogst 2009 en deel 2008 uit de cuves lieten weglopen. Vermoedens gaan uit naar vastgoedmaffia . Hij had vorig jaar tot twee keer toe een lucratief aanbod op zijn uniek gelegen wijngoed afgeslagen. Hij had de rest van zijn leven niet meer hoeven te werken. En och, als hij dat wel wilde, mocht hij best in dienst komen om er de wijn blijven te maken.  
 
 
de wijngaarden voor ''Les Cades"  
 
Christophe vertelt dat van de pakweg 15 producenten in La Clape er nog maar 4 onafhankelijke over zijn. De rest is afgelopen decennium allemaal eigendom geworden van industriëlen, lieden uit de financiële wereld, projectontwikkelaars en andere miljardairs. Hij wordt nu aan alle kanten tegengewerkt. Ook zijn eega, advocate, staat machteloos. Verzekering stuurt elke keer met andere smoes, dossier terug, de politie heeft onderzoek gestaakt (nadat ze eerst Christophe zelf nog verdacht hebben, zijn antwoord: ‘sporen van mijn DNA zult u vast vinden…’), de douane weigert vergunning te geven om de wijn, die door collega’s is toegezegd om toch (eenmaal gemengd) wijn te koop te hebben, te doen vervoeren. Gevecht tegen bureaucratie ook nog eens. Wacht men tot ie failliet gaat, het hoofd neerlegt, opgeeft?  
Politie adviseert fijntjes om hond ’s nachts binnen te houden om vergiftiging te voorkomen… Christophe slaapt nu met geweer onder zijn kussen.  
 
 
En in de verte ligt 'La Mediterranée''  
 
Na altijd instructieve wandeling door wijngaarden (wat is het er toch adembenemend mooi en opwekkend puur), proeven we wat er nog wel te koop is, zal zijn…. De witte Epervièr is frisser, energieker dan de 2007. Dan surprise: de Blanc Les Genets van viognier en chardonnay, op hout vergist. Kostbaar, maar fraai, zacht en best complex glas. Pas net in de verkoop. Of we het jaar willen raden… Pardon? 2002? Incroyable.  
De rosé 2009 is krachtig, droog, kruidig, wat ongenaakbaar nog. Dan rood, toch een beetje 2009, een mini-cuve, soort vergaarbak van restjes 2009 (met o.a. vin de presse) was gespaard gebleven., is aromatisch getypeerd, maar in de smaak niet erg diep. Normaal had hij dit in bulk verkocht. Dan twee monumentale wijnen: épervier 2007, complex, fijn, een en al garrigues, jeneverbessen, dennenbomen, inkt, bramen. Gevolgd door (houtloze!) prestigecuvée Centaurée 2005, extreem jong en compact nog na 5 jaar. Verschijnt dit najaar. Kelderwijn.  
 
 
Marcel Gisclard  
 
Coteaux du Libron  
 
Door naar Domaine Emile et Rose (1000 Roses) iets voorbij Béziers. Lieve man Marcel Gisclard, lieve wijnen, hoe kan het ook anders. Wijnmaken laat hij over aan Hervé Chabert, die ook Pech Redon adviseert. Eenvoudige grond, eenvoudige maar charmante wijnen van vergeten druiven als cinsault, aramon en carignan blanc. De rosé is beter dan vorig jaar, de ongecompliceerde rode 5 Seaux 2009 hoewel nog pril, verleidt. Opmerkelijke micro-cuvée zoete (vendanges tardives) van carignan blanc.  
 
 
Michel Abbal  
 
Faugères  
 
Ondertussen al flink achter op schema, na flukse koffie en sandwichpauze, door naar Faugères waar Michel Abbal, aimabele eindvijftiger van Domaine de Valambelle geduldig op ons heeft gewacht. Geen vuurwerk hier in het glas, maar traditionele, ambachtelijke, biologische wijnen van bijzondere bodem: puur leisteen, schistes. Ook hier geldt niets leerzamer dan ‘un tour de vignes’, dus die maken we. Weer zo’n prachtige biotoop, ‘au bout du monde’.  
 
 
Arielle Harris  
 
 
Nog een afspraak in Faugères, bij nieuwkomers, die op het hoogste punt van de appellation zitten. Vorig jaar om 6.30 uur ’s ochtends in toevallig gesprek ontdekt en na proeven van meegegeven fles (eerste oogst) de omweg waard bevonden. Zij met roots in de Champagne, hij een Australiër, beiden oenoloog. Dappere, mooie en hoogzwangere Arielle laat ons in soort van garage alles proeven, druif voor druif. Syrah doet het goed hier zo hoog. Stijl wellicht (nog) iets te rijp, te jammy, maar aantrekkelijke, moderne wijnen. A suivre…Bijna 19.00 uur inmiddels, dan toch nog bijna 1 ½ uur rijden naar de Pic Saint-Loup. Maar het weer en de route zijn mooi en daar in het gehucht Cazeneuve wachten eten, wijn, rust en bed in Auberge du Cèdre, al 15 jaar favoriet onder al die favoriete pleisterplaatsen.  
 
 
Wijnkaart per glas in Auberge du Cèdre  
 
Pic Saint Loup  
 
Vrijdagochtend naar Clos Marie , dat is 5 minuten naar beneden lopen. Christophe Peyrus laat in de bewust Bourgondisch vochtige kelder 2009 van vat (alles gaat op hout, maar geen nieuw) proeven. Eerst legt hij het jaar uit. Facile, want schone druiven. Difficile, omdat het moeilijk was juiste plukmoment te bepalen. Juni was heel warm, halweg juli begonnen de druiven al te verkleuren (veraison), twee weken vroeger dan normaal. Wit werd tussen 18 en 28 augustus al geplukt. Tweede helft augustus was het erg heet en de druiven voor rood (syrah, grenache vooral) rijpten plots rap. De suikergehaltes namen toe, terwijl de rijpheid van schillen daarbij achter bleef. Maar: cruciaal was –aldus Christophe- de rijping van de pitjes (gewoon door ze dagelijks te proeven) te volgen. Pitjes zijn voor plant essentiëler dan de schil, want staan in dienst van voortplanting. En plant zal alles doen om die veilig te stellen. Begin september werd besloten te beginnen, en toen ze uiteindelijk klaar waren op 20 september, moesten veel anderen die op rijpheid van de schil hadden gewacht, nog beginnen… Deze haalden druiven met 15 à 16 % alcoholpotentieel binnen, bij Clos Marie was dat maar 13 à 13.5. De Olivette, dit jaar ook met 10% cinsault (perceel uit 1956), presenteerde zich al erg plezierig, open, floraal en kruidig (eucalyptus, lavendel, tijm), zwart fruit. Elegant, zeker voor 2009. Een perceeltje van Cuvée Simon, was door wilde zwijnen een hectare voorgeplukt. Balen,zo’n 3500 flessen. Maar ach, lacht Christophe, het zijn wel fijnproevers, eerst de syrah en grenache opsnoepen en dan pas na 2 weken de mourvèdre die langzamer rijpt, weet ik voortaan ook wanneer we de mourvèdre moeten oogsten . De 2009 Simon en Métairie du Clos (beide zonder sulfiet en nog niet overgestoken na de gisting)zijn nog behoorlijk massief. Ze zijn zoals ze zijn, zegt Christophe, on ne va pas corriger l’histoire, geen geschiedvervalsing. Vervolgens komen (binnenkort te bottelen) 2008s aan de beurt. Wauw, energieke wijnen. Begin september met de uitbundige witte Manon 2009, in dit theater verwacht. We proeven verder o.a. Simon 2005, piepjong nog, en Olivette 2001, nu mooi op dronk. Bij de lunch in de Auberge, waarbij ook Francoise aanschuift, genieten we van net gebottelde Glorieuses 2007. Magistraal. Mag ook voor die prijs (45 euro). Geweldig stel, geweldige wijnen.  
 
 
Vaak wordt het groen in de wijngaard in Juni gemaaid, zo ook bij Mas des Agrunelles  
 
Montpeyroux en de speciale terroir bij Argillier  
 
Lunch loop uit, we staan pas tegen vieren in Montpeyroux bij La Jasse Castel in de mini-kelder. Hernieuwde kennismaking met Pascale en haar wijnen, welke nu biologisch gecertificeerd zijn. De basiswijn, La Pimpanela 2008 is de meest interessante, want très montpeyroux en met goede prijs/plezier verhouding (rond de 11,- euro).  
Daarna als een speer weer terug over de Le Pont du Diable, langs wijngaarden Aniane, om ergens een weggetje rechts, naar zonder Tom-Tom onvindbare Mas des Agrunelles (Argilliers) te gaan. Jammer dat we krap in de tijd zitten, we proeven wel van alles, ook van hun (Stépahnie Ponson en Frédéric Porro) eigen domeintjes. Op fles al drie witte wijnen uit 2009 ‘onze’ fleur blanche’ is al open, verleidelijk en puur. Ook nog even de wijngaard in. Nu is het erg lekker warm, graad of 24, vanochtend om 6 uur nog rond het vriespunt!. Het geheim van de fraîcheur in al hun wijnen. Ook in oogsttijd zit er vaak 20 graden verschil tussen dag en nacht. Samen met de echt lage sulfietgehaltes en de biologische teelt verleent dit ze een onweerstaanbare drinkbaarheid. Frédéric, sinds zijn 17e aan rolstoel gekluisterd, vat de filosofie nog eens samen: ‘rester le plus fidèle possible à ou on habite’.  
 
 
Marine Roussel  
 
Lirac  
 
Na een wederom heerlijk maal en rustige nacht in onze Auberge, rijden we de volgende morgen via Nimes naar Tavel, waar warm warhoofd Marine Roussel (Domaine du Joncier) net terug blijkt uit de V.S. voor een tournee met Kermit Lynch en onze afspraak glad vergeten… Eerst 2008 op fles, Le Classique is een mooi, lekker peperig, niet te heftig glas. Le Gourmand is minder dit jaar. De 2009’s (per druif geproefd) zijn het tegenovergestelde, ware monsters van rond de 15%, carignan en syrah stelen de show. Ook hier hup de wijngaard in met zijn allen. Die rode rolling stones daar tot zover het oogt reikt, vergeet je nooit meer. Ze legt uit dat ze vooral van belang zijn om vochtigheid in ondergrond te bewaren, want water(damp) kan niet ontsnappen. Dus dat verhaal over keien die de warmte ’s nachts afgeven…. Van minder belang dus.  
 
 
Bij domaine de La Cabotte zijn ze meestal aan het werk in de wijngaarden  
 
Massif d´Uchaux  
 
Na rasse edoch smakelijke lunch op terras lokale logis de France, door Orange richting Rochegude, naar Domaine de La Cabotte, door Tjitske op Vinisud ontdekt. Zelfde eigenaren als van Domaine d’Ardhuy in de Bourgogne. Althans zij (Marie-Pierre), hij Eric Plumet komt oorspronkelijk uit de Champagne. Ze zijn in omschakeling naar biodynamie zoals dat officieel heet, en de progressie is evident, natuurlijk 2009 is een groot jaar, maar het ‘lastige’ 2008 is ook geslaagd. Beter dan het ‘goede’ 2006 lijkt het wel. De terroir ‘Massif d’Uchaux’ (bodem van poreuze zandsteen –grès- met veel kalk en silex), recentelijk tot ‘eigen’ côtes-du-rhône villages gepromoveerd, verleent de wijnen een eigen karakter, de frisheid en relatief bescheiden alcoholpercentages)spreken ons aan. Diverse cuvée’s , ook (voor de streek) goed wit en in kleine oplage een delicate châteauneuf-du-pape. Wordt wellicht vervolgd. Eten ’s avonds op terras (wat een luxe) van alom geprezen Les Abeilles in Sablet, is goed maar niet ècht bijzonder.  
 
 
Eric Plumet  
 
Roche Buissière  
 
Zondag nog vier domeinen op het program , waarvan twee ‘nieuwe’. Een bij Visan, ander (al drie jaar geleden bezocht) uit Vinsobres. Goede wijnen, maar vonk springt niet over. Rond half een bij La Roche Buissière. Eerst lome loungelunch op het terras met uitzicht op Les Baronnies. Eenvoudige kost maar vers, zuiver en licht. Alles van bioproducten uit streek , sommige van henzelf (olijfolie, tapenade). De niet-chauffeurs nemen er uiteraard (ruime keuze/glas) wijn bij. Ik maar even niet. Daarna proeven met Antoine, die met het jaar extroverter lijkt te worden. Veel 2009s zijn nog niet uitgegist, twee cuves hebben nogal wat ‘volatile’ (vluchtig zuur). Analytisch gezien dan, want sommigen proeven het niet. De in juni te bottelen cuvée Prémise (wel uitgegist, nog zonder sulfiet) presenteert zich verleidelijk. Een en al bloemen (lavendel!). Open, zacht, vriendelijk. Puur als bronwater. En ‘onze’ côtes-du-rhône’ Le Claux 2008 gaat ook binnenkort op fles. Misschien wel beste 2008 die we geproefd hebben. Kruidig, krachtig, nergens zwaar. Ook weer: púúr natuur.  
 
 
Thomas Jullien  
 
Beaumes de Venise  
 
Dan laatste ronde, laatste kansen, op naar Ferme Saint-Martin in Suzette, Kronkelklim naar het prachtig op grote hoogte gelegen domein duurt altijd langer dan gedacht maar is mooi. De jonge, op plezierige manier zelfbewuste Thomas Jullien, neemt rustig de tijd om de nieuwkomers vanaf het 500 meter- bordes met 270 graden panorama, de wijngaarden en hun karakteristieken te duiden. Laat vervolgens zijn nieuwe aanwinsten aan (biodynamisch) wijnbouwwerktuigen zien.  
 
Dan de wijnen. Behalve de rosé (wat volatile), een gamma van hoog niveau. De eenvoudige côtes-du-rhône Les Romanins 2009 is goed kloek met opvallend mooie zuren voor het jaar. Wijn die altijd goed valt. De (kwantitatief) grootste wijn, de beaumes-de-venise rouge Terres Jaunes 2009 bevat nog paar gram suiker, verstandig dat we niet voor een vroege botteling hebben gekozen. We krijgen ook nog blind 2 versies van ventoux rouge, een met beetje, ander geheel zonder sulfiet gebotteld. De eerste wat meer kleur en fraîcheur, ietwat astringent, tweede zachter, meer floraal, rijpe kers ook, lekkerder vinden Thomas en de reisleider, anderen juist niet. Ik kan ze mooi pesten, dus jullie houden van zoet (rosé Clos Marie), volatile (cuve bij Roche Buissière) en sulfiet…. We proeven nog alle andere wijnen , imposante beaumes-de-venise Cuvée Saint-Martin o.a. Maar plots hoog tijd om af te dalen naar dorp Beaumes-de Venise zelf en via Orange ons naar vliegveld Montpellier te spoeden. Transavia brengt ons dit keer zonder omvliegen weer naar huis. Maar op ingediende klacht over de vreselijke heenreis nog altijd geen respons….  
 
 
uitzicht bij Roche Buissière