Hecht Perswijnpanel, de neuzen staan dezelfde kant op: naar beneden

Het Perswijn Panel  
 
Hoog tijd om met proefpanel Perswijn, waar ik (MC) sinds 1988 deel van uitmaak (Tjitske deed dat tot 2000) na 12 jaar weer eens op pad te gaan. Schoolreisje met als bestemming Noordelijke Rhône. Laatste jaren is panel een goede, evenwichtige mix van leergierig jong en (eigen)wijs oud. Reisleider Ronald de Groot heeft een mooi program weten te organiseren, de logistiek is in handen van benjamin Bastiaan. Patrick (Kwast Wijnkopers) moest helaas op laatste moment vanwege familieomstandigheden afzeggen, voor de rest is l’équipe compleet. Naast de familie de Groot (Ronald, Sjoerd en Fieke) zijn dat Ivo (Résidence), Udo (Wine Matters), Allard (veteraan wijnamamateur), Huib (Brand Wijnimport), Magister Vini Lars (Passport), Floor (Brasserie van Baerle, Noël (restaurant Ciel Bleu), Bastiaan (La Bordelaise) en moi-même Marc. De neuzen staan dezelfde kant op (naar beneden...), een hecht team.  
 
 
André Perret  
 
Georgers Vernay, André Perret en Le Pyramide  
 
Met drie auto’s, een TGV en een vliegtuig + boemeltrein aangevoerd, is iedereen precies op tijd maandagochtend 14 juni in Condrieu voor eerste bezoek, Domaine Georges Vernay in Condrieu. Wijnmaakster dochter Christine krijgen we niet te zien (dat rijmt) maar manlief (naam ontschoten)laat fraaie serie condrieu, met name de mineralige coteau de vernon, proeven. Ook twee goede côte-rôtie's, maar deze zijn niet zo bijzonder als wit. Door naar André Perret in Chavannay alwaar de spoedcursus condrieu wordt vervolgd, hier steelt de coteau de chery (hey, die kennen we van Clusel-Roch) de show, ook leuke saint-joseph. Op instigatie van onze magister proeven we in de wijngaard. Bonne idée... Later ook nog in de kelder 2009 van 't vat. Al bijna 13.00 uur, snel naar Vienne, voor eerste sterrenetablissement van de reis. Le Pyramide heeft er zelfs twee. Aantrekkelijk geprijsd lunchmenu valt vies tegen. Alleen dessert kan er mee door. Bediening en niet passend wijnarrangement zijn ook niet op niveau. Gelukkig zien we bij le café. nog even Nederland aan de winnende hand. Veteraan A. dommelt even weg.  
 
 
 
Guigal  
 
Op naar Guigal in Ampuis. De ondergrondse rondleiding duurt lang... En dan nog in het Engels. omdat Amerikaans stelletje op huwelijksreis aan elkaar frunnekend meehobbelt. Ja, ja 5000 houten fusten, batterijen aan roestvrijstalen cuves en houten foeders ook. Dat was eind jaren tachtig, toen Tjits en ik er voor het laatst waren, een stuk bescheidener. Maar dan is het zover, proeven. In rap tempo de ene fles na de andere. Er boven uit steken, de witte en rode hermitage Ex-Voto en natuurlijk de côte-rôtie La Turque. Maar de langdurige (2-3 jaar) opvoeding op hout markeert alle wijnen. On aime, ou on aime pas....  
 
 
 
 
Jeanne Gaillard  
 
Na afloop wacht Jeanne Gaillard ons op voor een haarspeldbochttocht door de wijngaarden. Van papa Pierre betrokken we ooit zijn eerste wijn (saint-joseph1985, oplage 3 vaten...), jammer dat ie er zelf niet is. De tijd dringt opeens, we moeten nog helemaal naar Malleval (voorbij Condrieu en ook nog stuk de heuvels in) om de wijnen te proeven. Pas iets voor zeven zijn we er. Eerst laat ze eerste oogsten van haar eigen domein in Crozes-Hermitage proeven. Plezierige vins de pays 2009, die van vader een luxe houtopvoeding krijgen en een begrijpelijkerwijs wat moeilijke crozes 2008. De wijnen van Pierre Gaillard zelf zijn zoals hij zelf, vol, breed, genereus. Net als bij Guigal (waar hij ooit het vak leerde), moet je wel van het nieuw hout houden.  
 
Michel Chabran in Pont de l'Isère  
 
Vervolgens via hotel in Tain l'Hermitage, waar de receptie klassiek Frans klantonvriendelijk star blijkt, naar Michel Chabran (1 ster) in Pont de l'Isère. Stuk beter dan de twee sterren van de lunch... Maar we zijn wel moe onderhand en -eigen schuld- pas om 22.30 aan het hoofdgerecht... Maar wat zou nou 'filet de lavaret du lac' zijn? Lekker en afkomstig uit een Zwitsers bergmeer, dat is zeker. Bij instappen voor terugweg ontwaren we soort van lichtkrant met weeralarm voor morgen. Tegen 1 uur pas in bed, de jonkies gooien er in een hunner chambres nog een flesje tegenaan.  
 
 
 
Domaine du Colombier, Hauts-Chassis en Pic  
 
Volgende ochtend -na goed ontbijt, echte koffie, verse fruitsalade- eerst de weg volkomen kwijt op zoek naar Domaine du Colombier , dat toch op 7 minuten van hotel moet liggen, we doen er 45 over. Geen alarmerend weer, maar alleen druildroeve regen, later vernemen we dat het in contreien Draguignan heftiger tekeer gaat. Proeverij van reusachtige tuinkabouter Viale maakt veel goed. Voor het jaar (2008) prima witte en aardige rode crozes-hermitage, beide in met en zónder hout versie. En de witte en rode hermitage zijn ècht goed. Vooral de witte bekoort mij zeer. Vervolgens nog meer crozes, even verderop bij Hauts-Chassis , tamelijk recent domein van vader en zoon Franck Faugier, veel roestvrijstaal hier, moderne, toegankelijke wijnen (alleen rood) voor redelijke prijzen. De lunch daarna bij de bistro 'Le 7' van driesterren Anne-Sophie Pic in Valence is geweldig. Top-ingrediënten als basis, prachtige presentatie, en geniale, kleine dingetjes in saus of dressing, waarvoor je hier komt. Zaak zit ook bomvol, man of honderd.  
 
 
 
Domaine du Tunnel, Thierry Allemand en La Cachette  
 
Dan Rhône weer over naar Saint-Peray en Cornas. Eerst Domaine du Tunnel van gedreven (vrij) jonge Stéphane Robert. Naast saint-peray (altijd wit) in 100% marsanne, 100% rousanne en mixversie, een (vond ik tenminste) mooie, elegante rode saint-joseph 2008 uit Mauves en stevige, pure (zoals het hoort) cornassen, met iets bloemigs, lapsang souchon thee, mineraal en warm tegelijk. Ook nog wat oudjes, zoals de 1999, die pas nèt om de hoek komt kijken. Maar 5 minuten rijden naar l'enfant terrible de Cornas, Thierry Allemand . Achterdochtig, militant. Er is gelijk spanning. Maar als we ons enthousiast tonen (al zijn niet allen journalist, zoals hij begrepen had...) over wijnen en zijn compromisloze werkwijze (alles met de hand, onkruidje voor onkruidje, geen sinecure daar) en wijze van wijnmaken (zonder sulfiet) en ook nog eens de juiste vragen stellen, draait hij bij en om. Maakt van alles open, zwarte, maar niet zware, tanninerijke wijnen die ook zonder sulfiet, verbazingwekkend goed en lang kunnen rijpen. Daarna ook nog met hem de steile hellingen op. De 'warmste' van de Noordelijke Rhône en al bijna even steil als die in Côte-Rôtie. Een van de indrukwekkendste bezoeken. Direct terug -het is al weer bijna 20 uur- naar Valence. La Cachette (1 ster) is door iedereen aangeraden. Goed en ook zeker verfijnd eten van een Japanse Chef. Maar ècht spannend? Nee. En ook hier laat bediening nodige steken vallen, onze sommelier Noel windt zich zelfs op, dat doet ie niet zo gauw. En om ons gezelschap nou in een apart zaaltje te zetten... ontneemt toch charme.  
 
 
wijngaarden in Condrieu  
 
Valrhona, Patrick Jasmin en Yves Cuilleron  
 
Woensdagochtend alweer, 8.15 al op pad, daarvoor nog snel voor thuisfront Valrhona chocola (fabriek staat in Tain) gescoord. Om exact 9.00 staan we bij Patrick Jasmin in Ampuis. Artisinaal domein van 4 ha à la Clusel-Roch, maar niet echt bio. Alleen côte-rôtie hier (naast een vin de pays van jonge aanplant en stokken aan de overkant Rhône). Een fraaie, want elegante zoals het hoort. De natuur de natuur laten, dat wil zeggen (voor sommigen onder ons iets geheel nieuws) wijn van amper 12% in 2008 en geen chaptal 13.5... Ook de 2007 is mooi getypeerd, alleen iets van droogte in de finale. Ook hier -het regent toch buiten- wat mooi gerijpte oudjes tot besluit.  
Als finale, Yves Cuilleron in Chavannay iets ten zuiden van Condrieu. Eind jaren tachtig gelijk begonnen met vrienden Pierre Gaillard en Gilbert Clusel. We waren er toen regelmatig. Clusel maakt nog steeds maar 15.000 à 20.000 fl/jaar, Gaillard zo'n 120.000 (afgezien van zijn andere domeinen), Cuilleron 300.000. Overeenkomst: ze komen alle drie wijn tekort.... Na korte rondleiding krijgen we in plezierige vaartje 21 verschillende wijnen. Zacht, vriendelijk, zuiver en verleidelijk wit in alle mogelijke varianten en herkomsten, beschaafd, afgerond rood. Wel wat machtig door houtgebruik en alcohol. Meer stijl Gaillard dan Clusel of Jasmin. Trip wordt besloten met lunch in Le Bistrot de Serine (Ampuis), eigendom van onder meer Cuilleron zelf. Sympathiek eten, dito ambiance en prijzen, enorme kaart (relatief betaalbare) côte-rôtie's. Ook terras, maar dat was nu nat... Aanrader.